Z sygnalizacją alarmową. Z pędzącym ambulansem, błyskającym czerwonymi i niebieskimi światłami i syreną wyjącą modulowanym dźwiękiem. Wskazują one innym użytkownikom dróg, że oto jedzie pojazd uprzywilejowany i należy mu ustąpić z drogi. Bo czyjeś życie – osoby, która jest w karetce lub do której z pomocą spieszy zespół ratownictwa medycznego – jest zagrożone.
Gdy powstawało pogotowie ratunkowe, czyli w świecie – w Nowym Jorku, w roku 1869, a na terytorium Polski będącej pod zaborami – w Krakowie, w roku 1891, ambulanse były wyposażone w dzwonki i gongi. Grzmiały one, gdy karetki (nazwa pochodzi, jak zauważyliście, od karety) spieszyły do pacjentów. Powożący walił w gong, by utorować drogę dla pojazdu. Oznakowanego dla odróżnienia od innych bryczek, karet lub itp.
Pojazdy uprzywilejowane stały się jeszcze bardziej uprzywilejowanymi za sprawą elektryczności.
Do rewolucyjnej zmiany doszło w 1909 r. za sprawą inicjatywy Cunningham Fire Apparatus Company (z USA). Ta firma początkowo produkowała wozy strażackie konne, a od 1909 r. jako jedna z pierwszych wprowadziła silnikowe karetki i wozy strażackie z lampami gazowymi/elektrycznymi. Dostarczając pierwszą karetkę z silnikiem, a nie z końmi przy dyszlu, wyposażoną w sygnalizację świetlno-dźwiękową, firma zrewolucjonizowała pogotowie ratunkowe.
Po I wojnie światowej motoryzacja (lata 20.–30.) wprowadziła czerwone lampy pozycyjne na dachach, wsparte klaksonami. Nie było to znormalizowane, nawet w granicach jednego państwa, w tym i w Polsce.
W latach 50. XX w. w PRL wyróżnikiem optyczno-dźwiękowym ambulansów pogotowia ratunkowego stały się czerwone reflektory i mechaniczne syreny montowane na dachach pojazdów, stanowiących flotę ówczesnego pogotowia ratunkowego.
Dopiero w 1968 r. wprowadzono odpowiednie normy. Ustawa z 1968 r. o ruchu drogowym ujednoliciła sygnalizację: czerwone migające światło (błyskowe 60–120/min) + syrena modulowana.
W latach 80. wprowadzono elektryczne rotatory (czerwone, tzw. koguty) i pneumatyczne syreny dwutonowe.
Kiedy już byliśmy w Unii Europejskiej, to dyrektywy unijne wprowadziły zmiany w sygnalizacji.
W 2006 r. zmieniono kolor światła w rotatorach na niebieski.
Od 2010 r. świecą nie tradycyjne żarówki, ale diody LED. Dźwięk syreny jest fazowany. Oznacza to, że syrena nie daje jednego ciągłego tonu, ale zmienia częstotliwość i amplitudę w cyklach, co lepiej „przebija” się przez hałas otoczenia.
Pierwszy dźwięk (wail) to długi, narastający i opadający ton; działa trochę jak „alarm lotniczy”. Jest najbardziej słyszalny na dużych odległościach, dobrze ostrzega innych uczestników ruchu. Drugi (yelp) to szybkie, pulsujące tony. Przyciąga uwagę w ruchu miejskim, szczególnie wśród pieszych i kierowców w pobliżu lokalizacji ambulansu.
Od 2020 r., mocą rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych i administracji, ograniczono głośność sygnału akustycznego w godzinach od 22:00 do 6:00.
Dziś system identyfikacji świetlno-dźwiękowej ambulansu pogotowia (PN-EN 1838) łączy niebieskie światła LED (miganie 1–4 Hz), czerwone uzupełniająco i syreny o głośności 110–120 dB, z GPS w dyspozytorniach. Historia od dzwonu do LED odzwierciedla postęp ratownictwa – od lokalnych wezwań do priorytetu krajowego.