Polityka ochrony dzieci

Polityka ochrony dzieci w Wojewódzkim Pogotowiu Ratunkowym w Katowicach – wersja skrócona

1. Wszyscy pracownicy WPR w ramach wykonywanych obowiązków mają za zadanie zwracać uwagę kiedy dzieje Ci się krzywda.
2. Zasady bezpiecznych relacji personel-dziecko:
   • Personel powinien traktować Cię z szacunkiem oraz uwzględniać Twoją godność i potrzeby.
   • Twoje opinie i odczucia wobec stanu zdrowia zostaną potraktowane poważnie.
   • Pracownik WPR nie będzie cię poniżał, zawstydzał czy krytykował.
3. W przypadku doświadczenia jakiejkolwiek form krzywdzenia ze strony osób dorosłych lub innych dzieci, a także kiedy niepokoi cię zachowanie osób dorosłych, możesz powiadomić obecnego pracownika WPR. Otrzymasz wtedy odpowiednie wsparcie.

1. Wstęp

Wojewódzkie Pogotowie Ratunkowe w Katowicach (WPR) zobowiązuje się do zapewnienia bezpiecznego i wspierającego środowiska dla wszystkich dzieci, które mogą mieć kontakt z naszymi usługami. Naszym celem jest ochrona dzieci przed wszelkimi formami przemocy, nadużyć i zaniedbań oraz zapewnienie im wsparcia
w sytuacjach kryzysowych.

2. Cel Polityki

Celem niniejszej polityki jest określenie zasad i procedur, które mają na celu ochronę dzieci przed krzywdą, promowanie ich dobrostanu oraz zapewnienie, że wszystkie podejmowane przez nas działania są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa dotyczącymi ochrony dzieci.

3. Zasady Ochrony Dzieci

Wszystkie działania podejmowane przez WPR muszą mieć na celu ochronę zdrowia, życia oraz integralności fizycznej i psychicznej dzieci.

• Poufność: Informacje o dzieciach będą traktowane z najwyższą poufnością, a dostęp do nich będą miały tylko osoby uprawnione.
• Szkolenie Pracowników: Wszyscy pracownicy WPR, którzy mają kontakt z dziećmi, będą regularnie szkoleni w zakresie rozpoznawania i zgłaszania przypadków nadużyć oraz w procedurach ochrony dzieci.
• Współpraca z Organami Zewnętrznymi: WPR będzie ściśle współpracować z lokalnymi służbami społecznymi, organami ścigania oraz organizacjami pozarządowymi zajmującymi się ochroną dzieci.

4. Procedury ochrony dzieci:

Zgłaszanie Przypadków Krzywdy: Każdy przypadek podejrzenia nadużyć lub zaniedbania dziecka musi być natychmiast zgłoszony odpowiednim organom ścigania lub służbom społecznym.

• Zgłaszanie Podejrzeń: Każdy pracownik, który zauważy lub podejrzewa, że dziecko jest ofiarą przemocy lub zaniedbania, jest zobowiązany natychmiast zgłosić to swojemu przełożonemu lub bezpośrednio na Policję.
• Interwencje Ratownicze: W przypadku interwencji, w której zaangażowane jest dziecko, personel ratunkowy powinien zwrócić szczególną uwagę na oznaki przemocy lub zaniedbania i odpowiednio zareagować, zgłaszając swoje obserwacje.
• Wsparcie Psychologiczne: WPR zapewnia dostęp do wsparcia psychologicznego dla dzieci, które mogą być w stanie kryzysu. W przypadkach szczególnych możliwe jest skierowanie do odpowiednich specjalistów.

5. Oznaki przemocy

Przemoc domowa - każde jednorazowe albo powtarzające się umyślne działanie lub

zaniechanie, wykorzystujące przewagę fizyczną, psychiczną lub ekonomiczną, naruszające prawa lub dobra osobiste osoby doznającej przemocy domowej. Przez osobę doznającą przemocy domowej należy także rozumieć małoletniego będącego świadkiem przemocy wobec innych osób.

Przemoc fizyczna jest intencjonalnym zachowaniem powodującym uszkodzenie ciała lub niosącym takie ryzyko, np.:, klapsy i wszelkie kary cielesne, szczypanie, kopanie, bicie, przypalanie papierosem, krępowanie ruchów, popychanie, szarpanie itp.;

Przemoc psychiczna to zachowania, takie jak: groźby, przymus, obrażanie, wyzywanie, straszenie, szantażowanie, krzyk, wyśmiewanie, lekceważenie, itp.;

Przemoc seksualna polega na zmuszaniu osoby do aktywności seksualnej lub kontynuowaniu aktywności wbrew jej woli, gdy osoba nie jest w pełni świadoma, bez pytania jej o zgodę lub gdy na skutek zaistniałych warunków obawia się odmówić. Przymus może polegać na bezpośrednim użyciu siły lub emocjonalnym szantażu.

Przemoc ekonomiczna to celowe niszczenie czyjejś własności, pozbawianie środków do życia lub stwarzanie warunków, w których nie są zaspokajane niezbędne dla przeżycia potrzeby. Np.: niszczenie rzeczy, zabieranie pieniędzy, przeglądanie dokumentów, korespondencji, zaciąganie pożyczek na wspólnym koncie, zmuszanie do spłacania długów, itp.;

Zaniedbaniem jest m.in. pozbawianie jedzenia, ubrania, schronienia, brak pomocy w chorobie, nieudzielenie pomocy, uniemożliwianie dostępu do miejsc zaspokojenia podstawowych potrzeb: mieszkania, kuchni, łazienki, łóżka, itp.;

6. Procedura postępowania w kontakcie z dzieckiem:

1. Przedstawiamy się i podajemy swoją funkcję w sposób zrozumiały dla dziecka.
2. Pozwalamy dziecku na wypowiedzenie się w każdej kwestii, nie blokujemy żadnej wypowiedzi dziecka.
3. Każdą wypowiedź dziecka traktujemy z należytą powagą, odpowiadamy na pytania dziecka zgodnie z prawdą, dostosowując wypowiedź do wieku dziecka, jego stanu emocjonalnego, poziomu rozwoju i sytuacji.
4. Jeśli dziecko nie odpowiada na pytania, nie zmuszamy go do wypowiedzi, nie podnosimy głosu. Pamiętamy, że dzieci odczuwają większy stres w nowych sytuacjach. 
5. Nie zawstydzamy dziecka.
6. Zwracamy się do dziecka po imieniu w formie przez nie preferowanej.
7. Zachowujemy wrażliwość kulturową, szanujemy i równo traktujemy każde dziecko.
8. Przy udzielaniu pomocy dziecku, u którego stwierdzono problemy
   z komunikacją, kluczowa jest obserwacja prowadzona przez pracownika WPR. Przykładami zachowań dziecięcych i oznak podlegających obserwacji pod kątem podejrzenia przemocy domowej są:

1. obrażenia ciała trudne do wyjaśnienia lub nieprawdopodobne;
2. symetryczne siniaki;
3. strach przed dorosłymi, unikanie kontaktu;
4. moczenie lub zanieczyszczanie się;
5. ucieczki z domu;
6. samookaleczanie się;
7. przejawianie zachowań seksualnych, nadmierne poszukiwanie kontaktu cielesnego z dorosłym wskutek doświadczania niezrozumiałej dla dziecka przemocy seksualnej;
8. moczenie lub zanieczyszczanie;
9. zachowywanie się infantylnie, lub przeciwnie – zbyt dojrzale dla wieku dziecka;
10. trudności z chodzeniem lub siadaniem;
11. doświadczanie bólu intymnych części ciała;
12. ciąża lub jest choroba weneryczna u dziecka;
13. dziecko chwali się nagłym przypływem gotówki lub prezentów;
14. dziecko nie otrzymuje potrzebnej mu opieki medycznej (np. ma nieaktualne szczepienia lub powikłania nieleczonych chorób), jest ubrane nieodpowiednio do pogody, zgłasza, że jest głodne, zostaje często pozostawiane samo bez nadzoru lub w sytuacjach nieodpowiednich dla jego wieku;
15. dziecko przebywa pod opieką dorosłych w stanie upojenia alkoholowego lub pod wpływem narkotyków.

7. Zasady kontaktu z dzieckiem
   1. Dziecko ma prawo do poufności ze strony personelu jeśli dana informacja nie zagraża życiu lub zdrowiu dziecka i dotrzymanie poufności nie wiąże się ze złamaniem prawa. Pamiętaj, że pacjent powyżej 16 roku życia ma prawo do pełnej informacji medycznej i decydowania o procesie diagnostyczno-terapeutycznym.
   2. W trakcie badania należy w miarę możliwości zapewnić obecność opiekuna dziecka, chyba że dziecko sobie tego nie życzy.
   3. Należy zadbać o informowanie opiekuna o sytuacji medycznej dziecka, a także uwzględnić rolę opiekuna w opiece nad dzieckiem.
   4. Omawiając sytuację medyczną dziecka z opiekunem należy traktować je podmiotowo, zwracać się bezpośrednio do dziecka i dawać mu poczucie sprawczości i wpływu na to co się z nim dzieje w trakcie leczenia,
   5. Kontakt fizyczny z dzieckiem niezwiązany z udzielaniem świadczeń medycznych może odbywać się wyłącznie za zgodą dziecka i zgodnie z jego potrzebą.
   6. Jeśli zachodzą ustawowe podstawy zastosowania wobec dziecka przymusu, należy postępować zgodnie z procedurą stosowania przymusu bezpośredniego.
   7. W przypadku pracy z dzieckiem, które doświadczyło przemocy, należy zachować ostrożność i dystans w celu ochrony dziecka; należy wytłumaczyć dziecku dlaczego stawiamy granicę i jakie one będą.
   8. Zachowaj bezpieczeństwo dziecka podczas interwencji medycznej w ambulansie. W trakcie udzielania pomocy dziecku w ambulansie bądź w domu nie mogą znajdować się osoby nieuprawnione lub niechciane przez dziecko.

8. Całodobowy Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży

W ramach polityki ochrony dzieci uruchomiono Całodobowy Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży, który ma na celu:

• Zapewnienie wsparcia emocjonalnego dla dzieci i młodzieży znajdujących się w sytuacjach kryzysowych.
• Umożliwienie zgłaszania przypadków przemocy, nadużyć lub zaniedbań w bezpieczny i poufny sposób.
• Dostęp do informacji na temat dostępnych zasobów i pomocy w sytuacjach zagrożenia.

Reaguj za każdym razem, kiedy jesteś świadkiem krzywdzenia lub podejrzewasz krzywdzenie dziecka!

Każda osoba, która podejrzewa lub jest świadkiem krzywdzenia dziecka zgłasza ten fakt bezpośredniemu przełożonemu (ustnie, telefonicznie, sms). Po zgłoszeniu interwencji członek personelu niezwłocznie wypełnia kartę interwencji i wysyła ją bezpośrednio do Dyrektora WPR na adres e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript..

Po ujawnieniu krzywdzenia dziecka lub w sytuacji podejrzenia, kierownik Zespołu Ratownictwa Medycznego (ZRM) w miarę posiadanych możliwości i kompetencji udziela dziecku wsparcia adekwatnego do wieku, samopoczucia, obrażeń.

Kierownik ZRM, jeśli jest to możliwe, udziela dziecku lub opiekunowi dziecka informacji o specjalistycznych placówkach pomocy opisanych w tabeli poniżej.

Po-73 Polityka ochrony dzieci (wersja kompletna)